പാൽപ്പായസം

സ്നേഹം മധുരമാണ്. യാത്രയിൽ അപ്പുവിന്റെ ഓർമ്മയിൽ നിറഞ്ഞതു മുഴുവനും സ്നേഹത്തിൽ ചാലിച്ച പാൽപ്പായസമായിരുന്നു.
കഥയിങ്ങനെ
അപ്പുവിന് എട്ടു വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് ചെറിയമ്മയുടെ മകന്റെ കല്യാണം. തലേ ദിവസം രാത്രി തന്നെ കല്യാണവീട്ടിലെത്തി. യാത്രയിലെ തണുത്ത കാറ്റും ബാലാരിഷ്ടതകളുടെ കടാക്ഷം ധാരാളമായുള്ളതിനാലാവാം രാത്രി കുറെശ്ശെ പനി തുടങ്ങി. അസുഖമുണ്ടെന്നറിഞ്ഞാൽ കൊണ്ടുപോയില്ലെങ്കിലോ എന്നു കരുതി ആരോടും പറയാതെ നേരത്തെ ഊണു കഴിച്ച് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. തിരക്കായതിനാൽ ആരും ശ്രദ്ധിച്ചതുമില്ല. രാവിലെ കുളിച്ചൊരുങ്ങി കല്യാണപ്പാർട്ടിയോടൊപ്പം യാത്ര തുടങ്ങുമോഴെക്കും ക്ഷീണം കൂടി വരുന്നതായി തോന്നിയിരുന്നു. അവിടെയെത്തുമ്പോഴെക്കും വാടിയ ചേമ്പിൻ തണ്ടു പോലെയായി. മണ്ഡപത്തിലെത്തു മ്പോഴെക്കും തീർത്തും അവശനായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സ്വതവേ ദേഷ്യക്കാരനാണെങ്കിലും ആരേയും ഒന്നുമറിയിക്കാതെ അച്ഛൻ അപ്പുവിനെ മേക്കപ്പ് റൂമിൽകൊണ്ടു കിടത്തി. കട്ടിലിൽ ചുരുണ്ടു കിടക്കുമ്പോൾ താഴെ കല്യാണ ഘോഷങ്ങളിൽ ചേരാനാവാത്തതിന്റെ ദുഃഖം കണ്ണീരായാണ് പുറത്തു വന്നത്. തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ നിന്നും അച്ഛൻ ഇടക്കിടക്ക് ഓടി വന്ന് കൂട്ടിരിക്കും. ആരേങ്കിലും അന്വേഷിച്ചാൽ വീണ്ടും അപ്പു തനിച്ചാവും.
ഉച്ചയൂണിന്റെ ബഹളം നേർത്തു തുടങ്ങി. അച്ഛൻ വീണ്ടുമെത്തി
'അപ്പുവിന് ഊണ് കഴിക്കണോ ഇങ്ങോട്ടുകൊണ്ടു വരാം'
വേണ്ട. കയക്കുന്നു. വയറു വേദനിക്കുന്നുമുണ്ട് - അപ്പുവിന്റെ ആവലാതി.
അച്ഛൻ തിരക്കിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.
അധികം താമസിയാതെ എന്തോ കാര്യത്തിനായി ചെറിയമ്മ റൂമിൽ വന്നു. അപ്പുവിന്റെ വയ്യായ്ക അപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത്. കട്ടിലിൽ കൂടെയിരുന്ന് ചോദിച്ചു ' അപ്പുവിനെന്താ കഴിക്കാൻ വേണ്ടത് ?'
ഒന്നും വേണ്ട
ഒന്നും കഴിക്കാഞ്ഞാൽ വയ്യാണ്ടാവില്ലെ? കുറച്ചെന്തെങ്കിലും കഴിക്കണം' സ്നേഹത്തോടെയുള്ള നിർബന്ധം
എന്നാ എനിക്കിത്തിരി പായസം തരോ ? മടിച്ചു മടിച്ച് അപ്പുവിന്റെ മോഹം.
ചെറിയമ്മ തിരിച്ചെത്തിയത് വലിയൊരു ഗ്ലാസിൽ പായസവുമായാണ് . കുറച്ചു കഴിച്ചപ്പോഴേക്കും കഴിച്ചതിലേറെ വേഗത്തിൽ ശർദ്ദിച്ചവശനായി.
പനിക്കു പട്ടിണി നാളെക്ക് എല്ലാം ശരിയാവും അച്ഛന്റെ സാന്ത്വനം. ഒരു വിധം വീട്ടിലെത്തിച്ചേർന്നു.

അടുത്ത തവണത്തെ അവധിക്ക് ചെറിയമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് വീണ്ടും . രാത്രി ഊണു വിളമ്പി ചെറിയമ്മ അടുത്തിരുന്നു.
'അപ്പൂന് വേണ്ടി പാൽപ്പായസം ഉണ്ടാക്കീട്ടുണ്ട്. അന്നത്രയും മോഹിച്ചതല്ലേ?'
ഇപ്പോഴും അതെല്ലാം ഓർമ്മിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നു. അതൊരു തുടക്കമായിരുന്നു. പിന്നീട് എപ്പോഴെല്ലാം അവിടെപ്പോയിട്ടുണ്ടോ അപ്പോഴെല്ലാം ഓർമ്മപുതുക്കലായ് പാൽപ്പായസം കരുതിയിട്ടു ണ്ടാവും. കാലം കഴിയുന്തോറും സന്ദർശനങ്ങൾക്കിടയിലെ ദൂരം കൂടി വന്നു. എങ്കിലും പാൽപ്പായസത്തിനുമാത്രം മാറ്റമില്ലാതായി.

ചില സ്നേഹങ്ങൾ അങ്ങിനെയാണ്. അറിയാതെയും പറയാതെയും നമ്മളിൽ നിറയും.

*******
ഒരു നനുത്ത മഴച്ചാറലിൽ ചെറിയമ്മയുടെ സംസ്കാര ചടങ്ങുകൾ അവസാനിച്ചപ്പോഴേക്കും നേരം ഇരുട്ടിയിരുന്നു. അറിയാതെ കാലുകൾ അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് . സ്നേഹം മധുരത്തോടൊപ്പം ധാരാളം ചേർത്ത് തയ്യാറാക്കുന്ന പാൽപ്പായസത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ .

ഇനിയൊരിക്കലും പാൽപ്പായസത്തിന് അത്ര സ്വാദുണ്ടാവാനിടയില്ല. യാത്ര തുടരുകയാണ്. നാവിൽ നിറഞ്ഞ സ്നേഹത്തിന്റെ മധുരിക്കുന്ന ഓർമ്മകൾ ബാക്കിയാക്കി.

സമർപ്പണം - സ്നേഹനിധിയായ ഭാരതി ഓേപ്പോൾക്ക് .

സ്മൃതിചിത്രങൾ -

 മീനത്തിലെ കത്തുന്ന ചൂടിൽ നിന്നും പടിപ്പുര കടന്ന്   വരാന്തയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ വല്ലാത്ത ആശ്വാസമായി. പതിവായി പോലെ വരാന്തയിലെ ചാരു  കസാലയിൽ കണ്ണടച്ചിരുന്ന് ഗഹനമായ ഏതോ ഒരു പാഠഭാഗം ലളിതമായി വുവരിച്ച് കൊടുക്കുന്നു. അടഞ്ഞ കണ്ണുകൾ, സൗമ്യവും സ്ഫുടവുമായ ശബ്ദം  കേട്ടുനിൽക്കുമ്പോൾ സമയം പോവുന്നതറിയില്ല.  അനക്കം കേട്ടത് കൊണ്ടാവാം കണ്ണുതുറന്ന് ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി. പതുക്കെ എഴുനേറ്റ്  അടുത്തെത്തി കുശലാന്വേഷണം.

'അകത്തേക്ക് ചെല്ലാം ചായയോ സംഭാരോ എന്താച്ചാൽ ആവാം .'

ഞാൻ അകത്തേക്ക്‌ നടക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം വീണ്ടും നിറുത്തിയേടത്തുന്നും തുടരുന്നു.

******

ഉച്ചയൂണ് കഴിഞ്ഞു വരാന്തയിൽ ഉലാത്തുമ്പോൾ ഓരോന്ന് ചോദിക്കുന്നുണ്ട്.  ജോലിയെ പറ്റി , ഏട്ടന്മാരെപ്പറ്റി എല്ലാവരെയും നല്ല ഓർമ്മയാണ്.  ഇടക്കിടക്ക് ഒരൽപം നിശ്ശബ്‌ദ . അദ്ദേഹത്തോടു സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ  സമയം പോവുന്നത് അറിയില്ല . അല്പം സന്ദേഹത്തോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു

 "എനിക്ക് സംസ്‌കൃതം പഠിക്കണമെന്നുണ്ട് '

നടത്തം നിർത്താതെ മറുചോദ്യം 

"എന്തെ ഇപ്പൊ ങ്ങനെ തോന്നാൻ?"

 പത്തുവരെ പഠിച്ചു പിന്നെ തരായില്ല  എന്റെ മറുപടി 

"താനിപ്പോ ബോംബെയിലല്ലേ ജോലിയൊക്കെയായി ?"

അതെ  പക്ഷെ ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു സംസ്‌കൃതം പഠിക്കണമെന്ന്  - ഉറപ്പിച്ചുള്ള എന്റെ മറുപടി.

"ആട്ടെ അപ്പോ എങ്ങിനെയാവാമെന്നാ താൻ കരുതണ് ?"

ജോലി രാജിവെച്ചു തിരിച്ചു വരാമെന്നാ വിചാരിക്കുന്നത് 

ആലോചനയുടെ ചെറിയ ഇടവേളക്കു ശേഷം വീണ്ടും സൗമ്യമായിത്തന്നെ  "പഠിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം നല്ലത് തന്നെ. പക്ഷെ ഇന്നത്തെ കാലത്ത് കിട്ടിയ ജോലി വേണ്ടെന്ന് വെക്കണോ ? ഒന്നുകൂടി ആലോചിച്ചിട്ട് പോരെ ? കലശലായ മോഹമുണ്ടെങ്കിൽ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും എവിടെ വെച്ചും പഠിക്കാം "

ജോലിചെയ്ത് അതെത്രത്തോളം പറ്റു മെന്ന്  എനിക്കറിയില്ല -  വീണ്ടും എന്റെ ആശങ്ക .

"ആട്ടെ ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ എരനെല്ലൂർ ഭാരത ഷാരടിയെ ഒന്ന് കണ്ടുനോക്കു. സംസ്‌കൃത ഭാഷയുടെ പ്രചാരണത്തിനായി നല്ലോണം പ്രവർത്തിക്കുന്ന ആളാ . ചില പുസ്തകങ്ങളും എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അതൊന്നു കണ്ട് ശരിയാവൊന്നു നോക്കാം "

എൻറെ മുഖത്തെ തൃപ്തിയില്ലായ്മ കൊണ്ടാവാം അദ്ദേഹം വീണ്ടും പറഞ്ഞു "ഒരു തുടക്കായി കരുതിയാ മതി . ജോലിയൊക്കെ വേണ്ടാച്ച് തുടങ്ങി വേണ്ടപോലെ ആയില്ലെങ്കിലോ? പിന്നെ കൂടുതൽ പഠിക്കണമെന്നു തോന്നിയാൽ ഇവിടെയോ തൃശ്ശൂർ ഏട്ടന്റെ അടുത്തോ ആവാം. ഇപ്പോഴെന്തായാലും ഭരത ഷാരടി യെ കാണു  എന്നിട്ടു ബാക്കി തീരുമാനിച്ചാൽ മതി."

നടത്തത്തിനു വിരാമമായി വീണ്ടും ചോദ്യം "ഉച്ച വിശ്രമം പതിവുണ്ടോ?"

ഇല്ല. കൊടുമുണ്ടെ ഒന്ന് പോണം - ഞാൻ തിരക്കു കൂട്ടി 

"വെയിലറിയിട്ടു പോരെ "

കൊടുമുണ്ട പോയി സന്ധ്യക്ക് മുന്നേ പാലക്കാട്ടെത്തണം 

"ആട്ടെ എന്നാൽ അങ്ങനെയാവട്ടെ. തിരിച്ചു ബോംബെക്ക്  പോണെനു മുന്നെ ഭാരത ഷാരടിയെ കാണാൻ മറക്കണ്ട "

യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങാൻ നേരം വീണ്ടും "ചില്വനം വല്ലതും കയ്യിലുണ്ടോ ? മടിക്കാതെ പറയണം" - എന്നും യാത്ര പറയുമ്പോൾ എല്ലാവരോടുമുള്ള സ്‌നേഹാന്വേഷണം .

ഒരു ചിരി മറുപടിയായി പതുക്കെ ഞാൻ മീനച്ചൂടിലേക്ക് 

*****

ഗുരു വിദ്യ മാത്രം പകർന്നു നൽകുന്നയാളല്ല മറിച്ച് ശിഷ്യരുടെ ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ സമഗ്രമായ കാഴ്ചപ്പാടുള്ള ആളായിരിക്കണം . അത്തരം ഒരു ഗുരുനാഥനായിരുന്നു പണ്ഡിതരത്നം കൊടിക്കുന്നത് പിഷാരത്ത് അച്യുത പിഷാരടി. സംസ്‌കൃത ഭാഷാ പഠനത്തിനായി ധാരാളം കുട്ടികൾ ആ വരാന്തയിൽ വന്നിരുന്ന് അറിവിന്റെ പടവുകൾ കയറി ഉന്നതങ്ങളിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. നിസ്വാർത്ഥ സേവനമായാണ് അദ്ദേഹം കുട്ടികൾക്കായി സമയം നീക്കിവെച്ചിരുന്നത് . പാണ്ഡിത്യത്തിന്റെ ഉന്നതങ്ങളിലും ലളിതമായി ഒറ്റമുണ്ടും ചുറ്റി പുറംലോകത്തെ തന്റെ തട്ടകത്തിലേക്ക് ഒതുക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് .  പുന്നശ്ശേരി കളരിയിൽ നിന്നും സംസ്‌കൃതം പഠിച്ച മലയാളാധ്യാപകനായി വിരമിക്കും വരെ. 108 വയസ്സ് വരെ മുടങ്ങാതെ സംസ്‌കൃതം പഠിപ്പിക്കുമായിരുന്നു അദ്ദേഹം. തികച്ചും നിഷ്കാമകർമ്മിയായ ഗുരുനാഥൻ. ഒരിക്കൽ പ്പോലും ദേഷ്യപ്പെട്ടോ അമിതമായി സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതോ കണ്ടിട്ടില്ല. ഒരാളെപ്പോലും ദുഷിച്ച ഒരു  വാക്കുപോലും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടില്ല. ഇതിൽപ്പരം സാത്വികാനായി ഒരാൾക്കെങ്ങിനെ ജീവിക്കാനാകും? ലോകം മുഴുവൻ പഠിക്കേണ്ടതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവചരിത്രം പ്രത്യേകിച്ചും അധ്യാപകർ. ഗുരു എന്ന വാക്കിന് മറ്റോരു  പര്യായമായി നിസ്സംശയം പറയാം - കൊടിക്കുന്നത്ത് അച്യുത പിഷാരടി .

ഭാഷയുടെയും ജീവിതത്തിൻറെയും പാഠങ്ങളും പാഠഭേദങ്ങളും ഇന്നും ആ വരാന്തയിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടാവാം. അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ചിലവഴിച്ച നിമിഷങ്ങളുടെ മരിക്കാത്ത ഓർമ്മകൾ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. ബാക്കിയാവുന്നത് ഒരു വരിമാത്രം - പരോപകാരാർത്ഥമിദം ശരീരം - അതെ ആത്മാവ്  ആ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചു പഞ്ചഭൂതങ്ങളിൽ വിലയിച്ചിരിക്കാം . 

ആ ദീപ്ത സമരണക്കുമുന്നിൽ പ്രണാമം .

 

 

കണിക്കൊന്നയില്ലാത്ത വിഷു

വിഷുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍കുന്നത്‌ ഉതിരുകളായി ചിരിച്ചൊഴുകുന്ന കൊന്നപ്പൂവാണ്‌. ഇക്കുറി ഒരല്‍പ്പം കൊന്നപ്പൂവിനുപോലും വിഷമമായി. പൊന്നു വെക്കേണ്ടിടത്ത്‌ പൂവു വെച്ചു ശീലിച്ചതിനാല്‍ അല്‍പം വിഷമം തോന്നി.

പടക്കങ്ങളുടെ കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദവും, നിലച്ചക്രത്തിന്റെയും, പൂക്കുറ്റിയുടെയും വര്‍ണ്ണങ്ങളും വിസ്മയം നിറച്ച കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ കൊന്നപ്പൂവിന്‌ ഒരിക്കലും ക്ഷാമമുണ്ടായിട്ടില്ല.

ഓലപ്പടക്കവും, കൊന്നപ്പൂവുമൊന്നുമില്ലാതെ വിഷു പൂര്‍ണ്ണമാവില്ലെന്നൊരു തോന്നല്‍. എന്റെ കൊച്ചനുജന്മാര്‍ക്കും, അനിയത്തിമാര്‍ക്കും നഷ്ടമാവുന്നത്‌ നന്മയുടെ ഒരുത്സവമാണ്‌.

"എങ്കിലുമീ കണിക്കൊന്ന പൂത്തുനില്‍പ്പൂ വീണ്ടും
മണ്ണിലുണ്ടു നന്മകള്‍തന്‍ തുള്ളികള്‍ വറ്റാതെ"
- ഓ. എന്‍. വി.

മനസ്സില്‍ അവശേഷിക്കുന്ന ഒരിറ്റു നന്മ ഒരു കൊന്നപ്പൂവിനോടൊപ്പം എല്ലാ ഇളമുറക്കാര്‍ക്കുമായി ഞാന്‍ വീതിക്കട്ടെ.

സര്‍വ്വൈശ്വര്യം നിറഞ്ഞ ഒരു വര്‍ഷം ഏവര്‍ക്കും ആശംസിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി വിഷു ആശംസകള്‍.

സ്വപ്നം

സമയം സന്ധ്യ. എന്തെ ഇങ്ങിനെ തുടങ്ങാന്‍ എന്നാരും ചോദിക്കേണ്ട. ഇതെന്റെ മാത്രം കഥയാണ്‌. ഈ കഥയിലാണെങ്കില്‍ ചോദ്യവുമില്ല.
അപ്പോള്‍ പറഞ്ഞുവന്നത്‌ സമയം സന്ധ്യ. നെടുമ്പാശ്ശേരി വിമാനത്താവളത്തില്‍ ഇറങ്ങി വെറുതെ കാത്തുനില്‍ക്കുന്നവരുടെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന ബോര്‍ഡുകള്‍ വായിച്ചുനോക്കി പുറത്തേക്കു നടന്നു വരുമ്പോഴാണ്‌ ഞെട്ടലുണ്ടാക്കുന്ന ആ കാഴ്ച കണ്ടത്‌. എന്റെ പേരെഴുതിയ ബോര്‍ഡുമായി ഒരാള്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുന്നു. ഇനി വേറെ വല്ലവരെയും കാത്താണോ നില്‍ക്കുന്നതെന്നറിയണമല്ലോ എന്നുകരുതി കുറച്ചു മാറി നിലയുറപ്പിച്ചു. സഹയാത്രികരെല്ലാം പോയിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും ബോര്‍ഡിനു മാറ്റമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. സമയം അതിവേഗം കടന്നു പോവുന്നതിനാലും, വൈകിയാല്‍ വീട്ടിലെത്താന്‍ ബസ്സുകിട്ടില്ലെന്ന് നല്ല ഉറപ്പുള്ളതിനാലും കുറേശ്ശെ ഉള്ളിടിച്ചു തുടങ്ങി. ശങ്ക തീര്‍ക്കാതെ പോവുന്നതും ശരിയല്ലല്ലോ?
ഇരുന്നും കടന്നും ചിന്തിച്ച ശേഷം നേരിട്ടു മുട്ടിനോക്കാമെന്ന തീരുമാനത്തിലെത്തി. പിന്നെ രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ച്‌ ബോര്‍ഡിനടുത്തേക്കു ചെന്നു. ശ്രദ്ധിച്ചു വായിക്കുന്നതായി ഭാവിച്ച്‌ ഒരല്‍പനേരം ബോര്‍ഡിനുമുമ്പില്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടി. എന്റെ മുഖത്തെ ശങ്ക കണ്ടിട്ടാവാം അയാള്‍ ചോദിച്ചു "ബോംബെയില്‍ നിന്നാണോ?" അതുകൂടി കേട്ടപ്പോള്‍ അയാള്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുന്നത്‌ എന്നെത്തന്നെയെന്ന തോന്നല്‍ പൂര്‍വ്വാധികം ശക്തിപ്പെടുന്നതും, എന്റെ ശങ്ക മൂത്രശങ്കയായി പരിണമിക്കുമോ എന്നും സംശയമായിത്തുടങ്ങി. ഒരു പരിചയവുമില്ലാത്തയാള്‍ എന്നെ കാത്തുനില്‍ക്കുക എന്നു ചിന്തിച്ചപ്പോള്‍ത്തന്നെ ശരീരം കുറേശ്ശെ വിറകൊള്ളുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം.
സംഭരിക്കാവുന്നത്രയും ധൈര്യം ഒന്നിച്ചുചേര്‍ത്ത്‌ ഞാന്‍ തട്ടിവിട്ടു "എന്നെയാണൊ നിങ്ങള്‍ കാത്തുനില്‍കുന്നത്‌?" കാത്തുനില്‍പ്പിന്റെ അസ്വസ്ഥതയില്ലാതെ അയാള്‍ വിശാലമായി ചിരിച്ചു. കഷണ്ടികയറിയ തലയില്‍ ഒന്നു തടവി അയാള്‍ വലതു കൈ നീട്ടി. സ്വീകരിക്കണൊ എന്നൊരുനിമിഷം ചിന്തിച്ചെങ്ങിലും എന്റെ വലതു കൈ അറിയാതെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയിരുന്നു.
മൂക്കിനുമുകളില്‍ നിന്നും താഴേക്കൂര്‍ന്നിറങ്ങിയ കണ്ണട ശരിയാക്കി ഒരല്‍പ്പം പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ അയാള്‍ പറഞ്ഞു : ഞാന്‍ കാത്തുനില്‍കയായിരുന്നു. ഇന്നു വരുമെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ നേരിട്ടുകണ്ടൊന്ന് ഞെട്ടിക്കാമെന്നു വെച്ചു.
അന്തം വിട്ടുനില്‍ക്കുന്ന എന്റെ മുഖത്ത്‌ ദീനതയെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന ഒരുതരം ഭാവമായിരിക്കണം ഉണ്ടായിരുന്നത്‌. അതുകൊണ്ടാവാം കണ്ണട ഒരല്‍പ്പം കൂടി മേല്‍പ്പോട്ടുയര്‍ത്തി അയാള്‍ പറഞ്ഞു. "അല്ല ഞാന്‍ ആരാന്നു പറഞ്ഞില്ലല്ലോ അല്ലെ? ഞാന്‍ കുറുമാന്‍. ദുബായിലാണ്‌. ഒരുമാസത്തെ ലീവില്‍ വന്നതാണ്‌. അതിനിടക്കാണ്‌ താന്‍ വരുന്നെന്നറിഞ്ഞത്‌. എന്നാല്‍ എയര്‍പ്പോര്‍ട്ടില്‍ നിന്നു തന്നെ പൊക്കിയേക്കാമെന്നു വെച്ചു."
പരിഭ്രമം സന്തോഷമായി മാറിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കുലുക്കാന്‍ മറന്ന കൈ നല്ലപോലെ കുലുക്കി. തിരിച്ചറിയാത്തതിലെ ഖേദപ്രകടനത്തിനു ശേഷം പതുക്കെ പുറത്തേക്കു നടന്നു.കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന കാറില്‍ക്കയറി, അപ്പോഴും എങ്ങൊട്ടാണ്‌ പോവുന്നതെന്ന് ഞാന്‍ തിരക്കിയില്ല.
ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടങ്ങി. വഴിയിലൊന്നും ആരേയും കാണാനില്ലായിരുന്നു. വാഹനങ്ങളും കുറവ്‌. കാറിന്റെ വേഗത കൂടിക്കൂടി വരുന്നു. കുറുമാന്റെ ഡ്രൈവിംഗ്‌ പാടവത്തില്‍ എനിക്കസൂയ തോന്നി.
വേഗതയുടെ ഹരത്തില്‍ പിന്നിട്ടു പോകുന്ന വഴിവക്കിലെ മരങ്ങളുടെ എണ്ണമെടുക്കാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പെട്ടെന്നാണ്‌ ഒരു വളവടുത്തതും കുറുമാന്‍ കാര്‍ വെട്ടിച്ച്‌ വലത്തോട്ടെടുത്തതും. അറിയാതെ എന്റെ കൈ തട്ടി ഇടതുവശത്തെ വാതില്‍ തുറന്ന് ഞാന്‍ പുറത്തേക്ക്‌ തെറിച്ചു വീണു. എന്റെ തൊണ്ടയില്‍ നിന്നും ഉയര്‍ന്ന ശബ്ദമെന്തായിരുന്നെന്ന് എനിക്കുതന്നെ അറിയില്ല.
ശബ്ദം കേട്ട്‌ ആദ്യമെത്തിയ സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ എന്തു പറ്റിയെന്ന്‌ ചോദിച്ചോടിയെത്തിയപ്പോഴാണ്‌ കമ്പ്യൂട്ടറിനുമുമ്പില്‍ വിളറിയിരിക്കുന്ന എനിക്ക്‌ അക്കിടി മനസ്സിലാക്കിയത്‌. ഉച്ചക്ക്‌ അല്‍പ്പം അധികം ഊണുകഴിച്ച്‌ കോമരത്തിന്റെ ദുബായ്‌ യാത്രാവിശേഷം വായിക്കാനിരുന്നതോര്‍മ്മയുണ്ട്‌. അതിനു ശേഷം അഭിപ്രായങ്ങള്‍ വായിച്ചിരുന്നതായും ചെറിയൊരോര്‍മ്മയുണ്ട്‌. അതെല്ലാം കൂടി എന്നെ ഈ അവസ്ഥയിലെത്തിക്കുമെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല. ഏതായാലും വലിയ പരിക്കുകളില്ലാതെ രക്ഷപ്പെട്ടല്ലോ എന്നാലോചിച്ചപ്പോള്‍ വലിയോരാശ്വാസം.എന്നാലും കോമരം ഇങ്ങനെ എന്നെ ഉപദ്രവിക്കുമെന്നു കരുതിയില്ല. ദുബായില്‍ പോയതും അവിടുത്തെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം മൂന്നു ദിവസം ചിലവഴിച്ചതുമെല്ലാം ഇത്ര വിശദമായി എഴുതണമായിരുന്നോ? കൂനിന്മേല്‍ കുരു എന്നു പറഞ്ഞപോലെ അഭിലാഷങ്ങള്‍ കൊടുത്ത ചരിത്ര സംഭവം വായിക്കാനുമിടയായി. എല്ലാംകൂടി തലക്കകത്തൊരു ചുറ്റിത്തിരിച്ചില്‍. ബാക്കിപത്രം നിങ്ങള്‍ വായിച്ചുവല്ലോ?സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ദുബായിലെ സുഹൃത്തുക്കളെ പരിചയപ്പെടാന്‍ തോന്നുന്നു. വെറുതെ.. ഒന്നുമില്ലെങ്കില്‍ ഒരു ദിവാസ്വപ്നത്തില്‍ കൂട്ടാവുമല്ലോ?