tag:blogger.com,1999:blog-44048185876183231792011-07-29T03:35:33.901+05:30സത്യമിദംവാമൊഴി എനിക്കു സമ്മാനിച്ച സ്വപ്നങ്ങള് പങ്കുവെക്കാനുള്ള ശ്രമം.ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.comBlogger171100tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-19017803196162193992011-04-23T03:41:00.006+05:302011-04-23T04:05:06.175+05:30ഏകലവ്യന്മാര് ഉണ്ടാവുന്നത്രുചിയാര്ന്ന പ്രാതലും ഏറിവരുന്ന വെയിലിണ്റ്റെ കാഠിന്യവും പകര്ന്ന ആലസ്യവുമായി അര്ജ്ജുനന് അഭ്യാസക്കളരിയിലേക്ക് നടന്നു.അക്ഷമയോടെ കാത്തുനില്ക്കുന്ന ദ്രോണരുടെ രൂപം ആലസ്യം മാറ്റിയെങ്കിലും പ്രതലിണ്റ്റെ ഏറ്റം അര്ജ്ജുനനെ അല്പം തളര്ത്തിയിരുന്നു.<br /><br /> പതിവുപോലെ ദ്രോണരെ വണങ്ങി അസ്ത്രശാസ്ത്രത്തിണ്റ്റെ പുതിയ പാഠങ്ങള്ക്ക് കാതോര്ക്കുമ്പോഴും, തന്നിലും കേമനായ ഒരു വില്ലാളി ലോകത്തുണ്ടാവില്ലന്ന ഗുരു വചനം മനസ്സില് മുളപ്പിച്ച ഒരു ചെറു അഹന്ത നിറഞ്ഞ മനസ്സുമായി യാന്ത്രികമായി അഭ്യാസം തുടരുന്ന അര്ജ്ജുനന്.<br /><br /> ആദ്യമായി അഭ്യസിച്ച പാഠങ്ങള് പ്രയോഗിക്കാന് നായാട്ടിനിറങ്ങുമ്പോള് തണ്റ്റെ പ്രാവീണ്യം സഹോദരന്മാര്ക്കുമുമ്പില് പ്രദര്ശിപ്പിച്ച് അവരെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തണമെന്ന് ആദ്യമേ മനസ്സില് കണക്കാക്കിയിരുന്നു. കാടിളക്കി മൃഗങ്ങളെ കാട്ടിത്തരുന്ന വഴികാട്ടികളായ വേട്ട നായ്ക്കളുടെ പുറകെ ശരവര്ഷവുമായി മുന്നേറിയ നായാട്ടിനൊടുവില് അമ്പുകളാല് മുഖം തുന്നിക്കൂട്ടിയ ദൈന്യവുമായി തിരിച്ചുവന്ന വേട്ട നായുടെ പിറകെയെത്തിയ കാടിണ്റ്റെ പുത്രന്.<br /><br /> തിരിച്ചെത്തിയ പ്രിയ ശിഷ്യണ്റ്റെ വീരകഥകള്ക്കായി കാതോര്ത്തിരുന്ന ദ്രോണരുടെ മുമ്പിലേക്ക് കുനിഞ്ഞ ശിരസ്സും പരാജിതണ്റ്റെ കണ്ണുമായി അര്ജ്ജുനന്. ദ്രോണ ശിഷ്യനെന്നവകാശപ്പെട്ട ഒരു കാട്ടുജാതിക്കാരണ്റ്റെ വീര കഥകള് കുട്ടികള് വിശദമായി പറഞ്ഞപ്പോള് അത്ഭുതം കൂറിയത് ദ്രോണരായിരുന്നു. വേദാധ്യായനം വെടിഞ്ഞ് ശസ്ത്രവിദ്യ അഭ്യസിപ്പിക്കന് തുടങ്ങിയത് ഹസ്തിനപുരിയില് വന്നതിനു ശേഷം മാത്രമാണ്. അതും ഭീഷ്മരുടെ ഇംഗിതപ്രകാരം. ഹസ്തിനപുരിയിലെ രാജകുമാരന്മാരെയല്ലാതെ മറ്റാരേയും ദ്രോണര് അസ്ത്രവിദ്യ അഭ്യസിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. ഇപ്പോള് തണ്റ്റെ ശിഷ്യനെന്നവകാശപ്പെട്ട് ഒരാള് അതും ഒരു കാട്ടു ജാതിക്കാരന് തണ്റ്റെ അരുമ ശിഷ്യനെ നിസ്തേജനാക്കി കാട്ടില് വിഹരിക്കുന്നു.<br /><br /> അര്ജ്ജുനനോടൊപ്പം വനത്തിലെത്തിയ ദ്രോണര്ക്ക് കുറച്ചധികം അന്വേഷിക്കേണ്ടിവന്നു ഏകലവ്യനെ കണ്ടെത്താന്. ഗുരു തന്നെത്തിരഞ്ഞ് എത്തിയതിണ്റ്റെ അതിരറ്റ സന്തോഷവുമായി ഏകലവ്യന് ഒരു തീണ്ടാപ്പടകലെ നീണ്ടു നമസ്കരിച്ചു. അര്ജ്ജുനണ്റ്റെ തളര്ന്ന മുഖവും ഏകലവ്യണ്റ്റെ പ്രൌഢ ഭാവവും ദ്രോണരുടെ മുഖത്തെ പതിവിലും ഗൌരവമുള്ളതാക്കി. മനസ്സില് ദ്രോണരെ ഗുരുവായി വരിച്ച് ദൂരെനിന്ന് നോക്കിപഠിച്ച് കാടിണ്റ്റെ നിഗൂഢതയില് സാധകം ചെയ്ത് കരഗതമാക്കിയ വിദ്യ. എന്നെങ്കിലും ഗുരുവിനുമുമ്പില് കാഴ്ചവെക്കാനായി കാത്തിരുന്ന ആ സുദിനം ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ആഗതമായിരിക്കുന്നു. തണ്റ്റെ വാക്കുപാലിക്കാന് ഒരിക്കല്പ്പോലും കാണുകപോലും ചെയ്യാത്ത ഒരു നിഷ്കളങ്ക ബാലണ്റ്റെ പെരുവിരല് ഗുരുദക്ഷിണയായി മുറിച്ചുവാങ്ങി. ഭയം നീങ്ങിയ അര്ജ്ജുനണ്റ്റെ കണ്ണുകള് അപ്പോഴും നിലത്ത് പിടയുന്ന വിരലില്ത്തന്നെയായിരുന്നു. യോദ്ധാവിന് വിജയമാശംസിക്കാതെ ദീര്ഘായുസ്സു നേര്ന്ന് ദ്രോണര് തിരിഞ്ഞു നടന്നു. പിന്നില് ആശ്വാസത്തൊടെ അര്ജ്ജുനനും.<br /><br /> പുലരും മുമ്പ് എഴുന്നേറ്റ് നിത്യവൃത്തികള് പൂര്ത്തിയാക്കി ഹസ്തിനപുരിയിലെ രാജകുമാരന്മാരുടെ അഭ്യാസകളരിയുടെ കാണാപ്പടകലെ ശ്രദ്ധയോടെ പഠിച്ച പാഠങ്ങള് എന്നെങ്കിലും ഗുരു സമക്ഷം പ്രദര്ശിപ്പിക്കാനാവുമെന്ന് ഒരിക്കലും ഏകലവ്യന് കരുതിയിരുന്നില്ല. കത്തുന്ന വയറിനും അതിലേറെ തളര്ത്തുന്ന വെയിലിനും ഏകലവ്യണ്റ്റെ ശ്രദ്ധയെ തെല്ലും കുറക്കാനായില്ല. അതേ മനസ്സുതന്നെയാവാം തണ്റ്റെ വിദ്യയുടെ പൂര്ണ്ണതയെ ഗുരുദക്ഷിണയായി സമര്പ്പിച്ചപ്പോഴും ഒരിറ്റു കണ്ണീര് വീഴാനിടയാവാഞ്ഞത്. ചോരയിറ്റുവീഴുന്ന കൈയുമായി ഏകലവ്യന് ദ്രോണര് നടന്നുമറയുന്നതും നോക്കി നിന്നു.<br /><br />***<br /><br /> ഇന്നേങ്കിലും ക്ളാസ്സ് ഉണ്ടാവണേ എന്നു പ്രാര്ത്ഥിച്ചാണ് രമേശന് ഉറക്കമുണര്ന്നത്. ആറ്റുനോറ്റ് സംഗീതം പഠിക്കാന് തുടങ്ങിയതാണ്. പ്രാരാബ്ധങ്ങളുടെ നിത്യ സംഗീതത്തിനിടക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും സമാധാനമായിക്കഴിയാന് രമേശനായിട്ടില്ല. പ്രായം ഏതാണ്ട് നാല്പ്പതിനോടടുത്തപ്പോള് തണ്റ്റെ കൂടെയുള്ളവരെല്ലാം അവരവരുടെ വഴിതേടിപ്പോയപ്പോള് രമേശന് മാത്രം ബാക്കിയായി. തിരക്കിനിടക്ക് ആര്ക്കും വിളിക്കാനും കാണാനുമൊന്നും നേരമില്ലാതായതോടെ രമേശനു സമയവും ധാരാളമായി. അപ്പോഴാണ് കുട്ടിക്കാലത്ത് ഏറ്റവും വലിയ മോഹം ഒന്നു പരീക്ഷിച്ചാലോ എന്നോരു തോന്നല്. പരിചിതരുടെ പരിഹാസം ഒഴിവാക്കാന് അല്പം ദൂരെ ഒരു ഭാഗവതരെ കണ്ടെത്തി.<br /><br /> ആദ്യ ദിവസം ദക്ഷിണ നല്കി നമസ്ക്കരിച്ച് ശിഷ്യനായി. പരിചയപ്പെടലും ഉപദേശങ്ങളും പഠനരീതിയേക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണങ്ങളും കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അന്നത്തെ സമയം തീര്ന്നു. പിന്നീട് മൂന്നു മാസത്തിനിടക്ക് ഒരു ദിവസം മാത്രമാണ് ഭാഗവതര്ക്ക് സൌകര്യം കിട്ടിയുള്ളു.<br /><br /> ഓരോ ഞായറാഴ്ചയും രാവിലെ ഭാഗവതരുടെ ഫോണ് വരരുതേ എന്നു പ്രാര്ത്ഥിച്ചാണ് രമേശന് എഴുന്നേല്ക്കാറുള്ളത്. എങ്കിലും അധികവും പത്തുമണിക്കു മുമ്പുതന്നെ ഭാഗവതരുടെ ഘന ശബ്ദം രമേശിനെത്തേടിയെത്തും.തീരെ ഒഴിവാക്കാന് വയ്യാത്ത ചില തിരക്കുകള് ഉള്ളതിനാല് അന്ന് വരേണ്ടെന്നും, കഴിഞ്ഞ ക്ളാസ്സിലെടുത്തത് കൃത്യമായി ദിവസവും സാധകം ചെയ്യണമെന്ന ഓര്മ്മപ്പെടുത്തലോടെ അന്നത്തെ ക്ളാസ്സ് അവസാനിക്കും. വരാനിരിക്കുന്ന ക്ളാസ്സില് എടുക്കാന് പോവുന്ന പാഠങ്ങള് വായിച്ച് ആദ്യ ക്ളാസ്സിണ്റ്റെ സാധകവുമായി ഒരാഴ്ചകൂടി അവസാനിക്കുന്നു.<br /><br /> അങ്ങിനെ കുറേ കാലത്തെ കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷം രമേശന് സ്വന്തമായി സംഗീതമഭ്യസിച്ചുതുടങ്ങി. എന്നേങ്കിലും ഒരിക്കല് പൂര്ത്തിയായേക്കവുന്ന വിദ്യയുടെ പൂര്ണ്ണത തേടി.<br /><br /> കാലപ്രയാണത്തില് വീണ്ടും അനവധി ഏകലവ്യന്മാരുണ്ടായി. ഗുരുവിനെത്തേടി നടന്ന് തിരസ്കൃതരാവുമ്പോള് സ്വയം വിദ്യ അഭ്യസിക്കുന്നവര്.പക്ഷെ സ്വാര്ത്ഥതയുടെ പ്രതിരൂപങ്ങള്ക്ക് ഗുരുദക്ഷിണയായി സ്വയം ആര്ജ്ജിച്ച വിദ്യ അടിയറവെക്കാന് തയ്യാറല്ലാത്ത പുതു തലമുറയിലെ ഏകലവ്യന്മാര് അവരുടെ പ്രാവീണ്യം ഒരിക്കലും ഗുരുവിനു മുമ്പില് പ്രദര്ശിപ്പിക്കുകയോ മനസ്സാല് വരിച്ച് ഗുരുവാരെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. അറ്റുപോയ തള്ളവിരലിണ്റ്റെ അര്ത്ഥം അവര് നല്ലപോലെ തിരിച്ചറിയുന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-1901780319616219399?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-30122207714587701592009-06-01T10:35:00.007+05:302009-06-01T11:15:07.099+05:30നീര്മാതളം - 2<span style="color:#6600cc;"><span style="font-size:130%;">ഇതുവരേയും<br />കാണാതെ<br />മിണ്ടാതെ<br />എഴുതാതെ<br />മനസ്സിലുറങ്ങുന്ന<br />പ്രണയഗീതികള് അറിയാതെ<br />നീ യാത്രയായി.<br /><br />ഓര്മ്മയില്<br />പൂത്തുലയുന്ന<br />വസന്തമായ്<br />സ്നേഹത്തിന്<br />അമൃതധാരയായ്<br />പ്രണയാംബരത്തിന് മുദ്രയായ്<br />ഇപ്പൊഴും പൂക്കുന്നു നീര്മാതളം.<br /><br />ഒടുവില്<br />ഋതുഭേദങ്ങള്ക്കിടക്ക്<br />നീര്മാതളം പൂക്കുമ്പോള്<br />ഓടിയെത്താതിരിക്കുമോ?<br />ഹൃദയം നിറയുമെന് സ്നേഹം<br />അറിയാതിരിക്കുമോ? </span></span><br /><p>(ഞാന് ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട മാധവിക്കുട്ടിക്ക്, സ്നേഹത്തിന്റെ പര്യായത്തിന്. )</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-3012220771458770159?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-9700114346042486132008-08-11T12:21:00.005+05:302008-08-11T13:07:10.432+05:30യാത്രാമൊഴി<p><span style="font-size:130%;">യാത്ര ചോദിച്ചിറങ്ങുന്ന വേളയില് </span></p><p><span style="font-size:130%;"><span class="">പാതിനെന്ച്ചം</span> പൊതിഞ്ഞെടുത്തീടുക</span></p><p><span style="font-size:130%;">അറിവു സാഗരം മാടിവിളിക്കവെ</span></p><p><span style="font-size:130%;">വലതുകാല്വച്ചു പടികടന്നീടുക</span></p><p><span style="font-size:130%;">വഴികളൊക്കെയും കഠിനമാമെങ്കിലും</span></p><p><span style="font-size:130%;">ദൃഢമനസ്സിനാല് മുറിച്ചുനീങ്ങീടുക</span></p><p><span style="font-size:130%;">വഴിയറിയാതെ പകച്ചുനില്ക്കുമ്പോ-</span></p><p><span style="font-size:130%;">ളിടം മറന്നെന്നെ വിളിച്ചുകൊള്ളുക</span></p><p><span style="font-size:130%;">വഴികളേറെ നാം താണ്ടിയെത്തിയീ</span></p><p><span style="font-size:130%;">കവലയിലെന്റെ വഴികുഴയുന്നു</span></p><p><span style="font-size:130%;">പറക്കമുറ്റിയ കിളിയെപ്പോലെ നീ</span></p><p><span style="font-size:130%;">മറവിയിലാഴ്ത്തി പറന്നുപോവുക</span></p><p><span style="font-size:130%;">പറന്നിതെത്രകണ്ടുയരമെത്തിലും</span></p><p><span style="font-size:130%;">തിരിയെയെത്താനീ വഴിയിതോര്ക്കുക</span></p><p><span style="font-size:130%;">തുടിക്കും ഹൃത്തുമായ് ഇമകള് പൂട്ടാതെ</span></p><p><span style="font-size:130%;">തപിച്ചിരിക്കും ഞാന് ദിനങ്ങളത്രയും.</span></p><p><span style="font-size:130%;"><span class="">വഴിയരുകിലെ കുസൃതികണ്ണുകള്</span></span><span style="font-size:130%;"> </span></p><p><span style="font-size:130%;">മറികടക്കുവാന് വിളക്കുവെക്കും ഞാന്</span></p><p><span style="font-size:130%;">ആ വിളക്കിന്റെ പ്രകാശധാരയില്</span></p><p><span style="font-size:130%;">ഉദിച്ചു നീയിന്നു നിലാവുപെയ്യുക.</span></p><p><span style="font-size:130%;">ഇടവപ്പാതിയില് മഴയുതിരുകള് </span></p><p><span style="font-size:130%;">മനസ്സിലേറ്റുനീ കുളിരുപെയ്യുക</span></p><p><span style="font-size:130%;">കുളിരുകീറുന്ന ശിശിരരാത്രിയില്</span></p><p><span style="font-size:130%;">തിളക്കും സ്നേഹത്താല് തണുപ്പകറ്റുക</span></p><p><span style="font-size:130%;">കഴിഞ്ഞകാലത്തിന് കരുതിവെപ്പുകള്</span></p><p><span style="font-size:130%;">അടുക്കിവെക്കവെ തിരിഞ്ഞു നോക്കുക</span></p><p><span style="font-size:130%;">നിനക്കു മാത്രമായ് പകുത്തുനല്കിയ</span></p><p><span style="font-size:130%;">ഹൃദയത്തില്പ്പാതി എടുത്തു വെക്കുക</span></p><p><span style="font-size:130%;">നീ ഉറങ്ങുമ്പോള് നിനക്കു കാവലായ്</span></p><p><span style="font-size:130%;">നീ വിതുമ്പുമ്പോള് അണച്ചുചേര്ക്കുവാന്</span></p><p><span style="font-size:130%;">നീ വിരിയുമ്പോള് ഉദിച്ചുയരുവാന്</span></p><p><span style="font-size:130%;">നിനക്കുമാത്രമായ് തപിച്ചിരിക്കുവാന്.</span></p><p><span style="font-size:130%;">യത്രചൊല്ലി തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ</span></p><p><span style="font-size:130%;">പടികടന്നിന്നു നീ നടന്നീടുക</span></p><p><span style="font-size:130%;">അറിവു സാഗരം മാടിവിളിക്കവെ</span></p><p><span style="font-size:130%;"><span class="">വലതുകാല്വച്ചു</span> യാത്രയായീടുക</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-970011434604248613?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-78390613410139755552008-06-24T15:07:00.004+05:302008-06-24T15:24:00.474+05:30സംശയം<span style="color:#330099;"><span style="font-size:130%;">ഒരു വാക്കില്</span></span><br /><span style="color:#330099;"><span style="font-size:130%;">ഒരു വരിയില് </span></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">വിരിയുന്നതെന്ത്? </span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ഒരു നോക്കില് </span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ഒരു സ്പര്ശത്തില്</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ഉണരുന്നതെന്ത്?</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ഞാന് അറിയുകയാണിന്നു- </span><br /><span style="color:#330099;"><span style="font-size:130%;">വരെ അറിയാത്തൊരീ</span></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ചുടുലമാം ഹൃദയതാളങ്ങള്.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">പ്രിയ സുഹൃത്തേ പറയു നീ </span><br /><span style="color:#330099;"><span style="font-size:130%;">ഇതുതന്നെയാണോ പ്രണയമെന്ന്.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-7839061341013975555?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-81736452211758209902008-06-09T10:47:00.003+05:302008-06-09T10:54:34.387+05:30നമുക്കിനി മറക്കാം<span style="color:#330099;"><span style="font-size:130%;">ആദ്യ ദര്ശനം,</span></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ആദ്യ സല്ലാപം,</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ആദ്യാനുരാഗം,</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ആദ്യമെല്ലാം മറക്കാം.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">വര്ഷം കൊഴിഞ്ഞതും,</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ഋതുക്കള് മറഞ്ഞതും,</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">മഴയില് കുതിര്ന്നു നാം</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">നമ്മിലലിഞ്ഞതും,</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">പിന്നേ മറക്കാം.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">അകലത്തിരുന്നു </span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">കുറിച്ചൊരാ വാക്കുകള്</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">നല്കിയോരായിരം സ്വപ്നങ്ങളും</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">നിദ്രാവിഹീനമാം രാവുകളൊക്കെയും</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">വെറുതെയെന്നോര്ത്തു</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;"> മറക്കാം മറക്കാം. </span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">നിലാവായ് മനസ്സില്</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">നിറഞ്ഞൊരാ നാളുകള്</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ഉള്ളിലുണര്ത്തുന്ന ഗീതിക-</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ളൊക്കെയും പഴതെന്നുചൊല്ലി</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">പതുക്കെ മറക്കാം.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ഓര്മ്മയിലുണരുന്ന</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">നിമിഷങ്ങളൊക്കെയും</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">കൂരിരുട്ടിന് കുടത്തിലടച്ചു</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ശിഷ്ടമെല്ലാം മറക്കാം മറക്കാം.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-8173645221175820990?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-86266767090989671942008-05-26T12:55:00.005+05:302008-05-26T13:08:00.568+05:30വിട<span style="color:#330099;"><span style="font-size:130%;">വേനല്ച്ചൂടു പകുത്ത്,</span></span><br /><span style="color:#330099;"><span style="font-size:130%;">വര്ഷക്കുളിരു പകുത്ത്,</span></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ഋതുക്കള് പൊഴിഞ്ഞതറിയാതെ</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">നിന്നെ ഞാന് സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ഓരോ മഴയിലും</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">കുളിരായ് നീ പെയ്തതും</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">പൂവായ് വിരിഞ്ഞതും</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ഇന്നലെക്കഴിഞ്ഞപോലെ</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">വേനല്ച്ചൂടില്</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ഓര്മ്മകള് വേരോടറുത്ത് </span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">നീ എന്നെ പിരിഞ്ഞത് </span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ഇന്നിന്റെ യാഥാര്ത്ഥ്യം </span><span style="font-size:130%;color:#330099;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">മനസ്സില് പതിഞ്ഞ നിറ സൌഹൃദം</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">മറവിയില് മാഞ്ഞില്ലെങ്കില് </span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">നീ മറക്കുക, ക്ഷമിക്കുക</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">എനിക്കു നീയാവാന് വയ്യ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-8626676709098967194?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-11953880371101115472008-04-14T11:20:00.008+05:302008-04-14T12:09:33.523+05:30കണിക്കൊന്നയില്ലാത്ത വിഷു<a href="http://bp0.blogger.com/_WXqOBOoqPOI/SAL7k_m9WqI/AAAAAAAAABo/K_OGXWyQ5F4/s1600-h/konna.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188986333652933282" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_WXqOBOoqPOI/SAL7k_m9WqI/AAAAAAAAABo/K_OGXWyQ5F4/s320/konna.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><a href="http://bp1.blogger.com/_WXqOBOoqPOI/SALzTPm9WpI/AAAAAAAAABg/5CkSy8k8bjY/s1600-h/konna.jpg"></a><span style="color:#330099;"><span style="font-size:130%;">വിഷുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്മ്മകളില് നിറഞ്ഞു നില്കുന്നത് ഉതിരുകളായി ചിരിച്ചൊഴുകുന്ന കൊന്നപ്പൂവാണ്. ഇക്കുറി ഒരല്പ്പം കൊന്നപ്പൂവിനുപോലും വിഷമമായി. പൊന്നു വെക്കേണ്ടിടത്ത് പൂവു വെച്ചു ശീലിച്ചതിനാല് അല്പം വിഷമം തോന്നി.</span></span><br /></div><br /><div align="justify"><span style="color:#330099;"><span style="font-size:130%;">പടക്കങ്ങളുടെ കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദവും, നിലച്ചക്രത്തിന്റെയും, പൂക്കുറ്റിയുടെയും വര്ണ്ണങ്ങളും വിസ്മയം നിറച്ച കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓര്മ്മകളില് കൊന്നപ്പൂവിന് ഒരിക്കലും ക്ഷാമമുണ്ടായിട്ടില്ല.</span></span></div><span style="color:#330099;"><span style="font-size:130%;"><span class=""></span></span></span><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#330099;"><span style="font-size:130%;">ഓലപ്പടക്കവും, കൊന്നപ്പൂവുമൊന്നുമില്ലാതെ വിഷു പൂര്ണ്ണമാവില്ലെന്നൊരു തോന്നല്. എന്റെ കൊച്ചനുജന്മാര്ക്കും, അനിയത്തിമാര്ക്കും നഷ്ടമാവുന്നത് നന്മയുടെ ഒരുത്സവമാണ്.</span></span></div><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">"എങ്കിലുമീ കണിക്കൊന്ന പൂത്തുനില്പ്പൂ വീണ്ടും</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;"><span class=""><span class="">മണ്ണിലുണ്ടു</span></span> നന്മകള്തന് തുള്ളികള് വറ്റാതെ"</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">- ഓ. എന്. വി.</span><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;color:#330099;">മനസ്സില് അവശേഷിക്കുന്ന ഒരിറ്റു നന്മ ഒരു കൊന്നപ്പൂവിനോടൊപ്പം എല്ലാ ഇളമുറക്കാര്ക്കുമായി ഞാന് വീതിക്കട്ടെ.</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#330099;"><span style="font-size:130%;">സര്വ്വൈശ്വര്യം നിറഞ്ഞ ഒരു വര്ഷം ഏവര്ക്കും ആശംസിച്ചുകൊണ്ട് ഒരിക്കല്ക്കൂടി വിഷു ആശംസകള്.</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-1195388037110111547?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-42530094871422498402008-04-04T14:41:00.011+05:302008-04-04T16:00:17.387+05:30മഴ<span style="color:#330099;"><span style="font-size:130%;">മഴ ചാറുന്നുണ്ട്,<br />മനസ്സിലുറഞ്ഞ മഞ്ഞുരുകുന്നുണ്ട്<br /><br />അന്നൊരിക്കല്<br />ഒരു സന്ധ്യക്ക്<br />മഴയില് കുതിര്ന്ന്<br />നാം പങ്കുവെച്ച കൌമാരത്തിന് കുളിര്<br />ഓര്മ്മയിലുണ്ട്<br /><br />പിന്നീടൊരിക്കല്<br />നീ പെയ്തൊഴിഞ്ഞത്<br />എന്റെ ആഴങ്ങളില് ചുടുനീരായതും<br />മൌനത്താല് തിരസ്കരിച്ച് തിരിയെനടന്നതും<br />ഓര്മ്മയിലുണ്ട്<br /><br />മറ്റൊരിക്കല്<br />എല്ലാം മറക്കാന്<br />നിന് ചുമലിലെന് മുഖം ചായ്ച്ചതും<br />ആര്ദ്രമൊരു വാക്കിനാല് നീ കരുണ ചൊരിഞ്ഞതും<br />ഓര്മ്മയിലുണ്ട്<br /><br />ഇന്നിപ്പോള്<br />കത്തുന്ന ചിതയിലേക്ക്<br />ഖനീഭവിച്ച മേഘത്തിന് അശ്രുധാര<br />ഇതുവരേയും പറയാതൊളിച്ച സ്നേഹം ഉള്ളില് നോവായ്<br />പിടയുന്നതും അറിയുന്നുണ്ട്<br /><br />മഴ ചാറുന്നുണ്ട്<br />മനസ്സുരുകുന്നുണ്ട്. </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-4253009487142249840?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-90523314622134141762008-02-20T15:54:00.007+05:302008-02-20T16:19:20.431+05:30സ്വപ്നം<span style="font-size:130%;color:#330099;">സമയം സന്ധ്യ. എന്തെ ഇങ്ങിനെ തുടങ്ങാന് എന്നാരും ചോദിക്കേണ്ട. ഇതെന്റെ മാത്രം കഥയാണ്. ഈ കഥയിലാണെങ്കില് ചോദ്യവുമില്ല.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">അപ്പോള് പറഞ്ഞുവന്നത് സമയം സന്ധ്യ. നെടുമ്പാശ്ശേരി വിമാനത്താവളത്തില് ഇറങ്ങി വെറുതെ കാത്തുനില്ക്കുന്നവരുടെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന ബോര്ഡുകള് വായിച്ചുനോക്കി പുറത്തേക്കു നടന്നു വരുമ്പോഴാണ് ഞെട്ടലുണ്ടാക്കുന്ന ആ കാഴ്ച കണ്ടത്. എന്റെ പേരെഴുതിയ ബോര്ഡുമായി ഒരാള് കാത്തുനില്ക്കുന്നു. ഇനി വേറെ വല്ലവരെയും കാത്താണോ നില്ക്കുന്നതെന്നറിയണമല്ലോ എന്നുകരുതി കുറച്ചു മാറി നിലയുറപ്പിച്ചു. സഹയാത്രികരെല്ലാം പോയിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും ബോര്ഡിനു മാറ്റമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. സമയം അതിവേഗം കടന്നു പോവുന്നതിനാലും, വൈകിയാല് വീട്ടിലെത്താന് ബസ്സുകിട്ടില്ലെന്ന് നല്ല ഉറപ്പുള്ളതിനാലും കുറേശ്ശെ ഉള്ളിടിച്ചു തുടങ്ങി. ശങ്ക തീര്ക്കാതെ പോവുന്നതും ശരിയല്ലല്ലോ?</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ഇരുന്നും കടന്നും ചിന്തിച്ച ശേഷം നേരിട്ടു മുട്ടിനോക്കാമെന്ന തീരുമാനത്തിലെത്തി. പിന്നെ രണ്ടും കല്പ്പിച്ച് ബോര്ഡിനടുത്തേക്കു ചെന്നു. ശ്രദ്ധിച്ചു വായിക്കുന്നതായി ഭാവിച്ച് ഒരല്പനേരം ബോര്ഡിനുമുമ്പില് കഴിച്ചുകൂട്ടി. എന്റെ മുഖത്തെ ശങ്ക കണ്ടിട്ടാവാം അയാള് ചോദിച്ചു "ബോംബെയില് നിന്നാണോ?" അതുകൂടി കേട്ടപ്പോള് അയാള് കാത്തുനില്ക്കുന്നത് എന്നെത്തന്നെയെന്ന തോന്നല് പൂര്വ്വാധികം ശക്തിപ്പെടുന്നതും, എന്റെ ശങ്ക മൂത്രശങ്കയായി പരിണമിക്കുമോ എന്നും സംശയമായിത്തുടങ്ങി. ഒരു പരിചയവുമില്ലാത്തയാള് എന്നെ കാത്തുനില്ക്കുക എന്നു ചിന്തിച്ചപ്പോള്ത്തന്നെ ശരീരം കുറേശ്ശെ വിറകൊള്ളുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">സംഭരിക്കാവുന്നത്രയും ധൈര്യം ഒന്നിച്ചുചേര്ത്ത് ഞാന് തട്ടിവിട്ടു "എന്നെയാണൊ നിങ്ങള് കാത്തുനില്കുന്നത്?" കാത്തുനില്പ്പിന്റെ അസ്വസ്ഥതയില്ലാതെ അയാള് വിശാലമായി ചിരിച്ചു. കഷണ്ടികയറിയ തലയില് ഒന്നു തടവി അയാള് വലതു കൈ നീട്ടി. സ്വീകരിക്കണൊ എന്നൊരുനിമിഷം ചിന്തിച്ചെങ്ങിലും എന്റെ വലതു കൈ അറിയാതെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയിരുന്നു.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">മൂക്കിനുമുകളില് നിന്നും താഴേക്കൂര്ന്നിറങ്ങിയ കണ്ണട ശരിയാക്കി ഒരല്പ്പം പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില് അയാള് പറഞ്ഞു : ഞാന് കാത്തുനില്കയായിരുന്നു. ഇന്നു വരുമെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോള് നേരിട്ടുകണ്ടൊന്ന് ഞെട്ടിക്കാമെന്നു വെച്ചു.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">അന്തം വിട്ടുനില്ക്കുന്ന എന്റെ മുഖത്ത് ദീനതയെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന ഒരുതരം ഭാവമായിരിക്കണം ഉണ്ടായിരുന്നത്. അതുകൊണ്ടാവാം കണ്ണട ഒരല്പ്പം കൂടി മേല്പ്പോട്ടുയര്ത്തി അയാള് പറഞ്ഞു. "അല്ല ഞാന് ആരാന്നു പറഞ്ഞില്ലല്ലോ അല്ലെ? ഞാന് കുറുമാന്. ദുബായിലാണ്. ഒരുമാസത്തെ ലീവില് വന്നതാണ്. അതിനിടക്കാണ് താന് വരുന്നെന്നറിഞ്ഞത്. എന്നാല് എയര്പ്പോര്ട്ടില് നിന്നു തന്നെ പൊക്കിയേക്കാമെന്നു വെച്ചു."</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">പരിഭ്രമം സന്തോഷമായി മാറിയപ്പോള് ഞാന് കുലുക്കാന് മറന്ന കൈ നല്ലപോലെ കുലുക്കി. തിരിച്ചറിയാത്തതിലെ ഖേദപ്രകടനത്തിനു ശേഷം പതുക്കെ പുറത്തേക്കു നടന്നു.കാത്തുനില്ക്കുന്ന കാറില്ക്കയറി, അപ്പോഴും എങ്ങൊട്ടാണ് പോവുന്നതെന്ന് ഞാന് തിരക്കിയില്ല.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ഞങ്ങള് യാത്ര തുടങ്ങി. വഴിയിലൊന്നും ആരേയും കാണാനില്ലായിരുന്നു. വാഹനങ്ങളും കുറവ്. കാറിന്റെ വേഗത കൂടിക്കൂടി വരുന്നു. കുറുമാന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് പാടവത്തില് എനിക്കസൂയ തോന്നി.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">വേഗതയുടെ ഹരത്തില് പിന്നിട്ടു പോകുന്ന വഴിവക്കിലെ മരങ്ങളുടെ എണ്ണമെടുക്കാന് ഞാന് ശ്രമിച്ചു. പെട്ടെന്നാണ് ഒരു വളവടുത്തതും കുറുമാന് കാര് വെട്ടിച്ച് വലത്തോട്ടെടുത്തതും. അറിയാതെ എന്റെ കൈ തട്ടി ഇടതുവശത്തെ വാതില് തുറന്ന് ഞാന് പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. എന്റെ തൊണ്ടയില് നിന്നും ഉയര്ന്ന ശബ്ദമെന്തായിരുന്നെന്ന് എനിക്കുതന്നെ അറിയില്ല.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ശബ്ദം കേട്ട് ആദ്യമെത്തിയ സഹപ്രവര്ത്തകന് എന്തു പറ്റിയെന്ന് ചോദിച്ചോടിയെത്തിയപ്പോഴാണ് കമ്പ്യൂട്ടറിനുമുമ്പില് വിളറിയിരിക്കുന്ന എനിക്ക് അക്കിടി മനസ്സിലാക്കിയത്. ഉച്ചക്ക് അല്പ്പം അധികം ഊണുകഴിച്ച് കോമരത്തിന്റെ ദുബായ് യാത്രാവിശേഷം വായിക്കാനിരുന്നതോര്മ്മയുണ്ട്. അതിനു ശേഷം അഭിപ്രായങ്ങള് വായിച്ചിരുന്നതായും ചെറിയൊരോര്മ്മയുണ്ട്. അതെല്ലാം കൂടി എന്നെ ഈ അവസ്ഥയിലെത്തിക്കുമെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല. ഏതായാലും വലിയ പരിക്കുകളില്ലാതെ രക്ഷപ്പെട്ടല്ലോ എന്നാലോചിച്ചപ്പോള് വലിയോരാശ്വാസം.എന്നാലും കോമരം ഇങ്ങനെ എന്നെ ഉപദ്രവിക്കുമെന്നു കരുതിയില്ല. ദുബായില് പോയതും അവിടുത്തെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം മൂന്നു ദിവസം ചിലവഴിച്ചതുമെല്ലാം ഇത്ര വിശദമായി എഴുതണമായിരുന്നോ? കൂനിന്മേല് കുരു എന്നു പറഞ്ഞപോലെ അഭിലാഷങ്ങള് കൊടുത്ത ചരിത്ര സംഭവം വായിക്കാനുമിടയായി. എല്ലാംകൂടി തലക്കകത്തൊരു ചുറ്റിത്തിരിച്ചില്. ബാക്കിപത്രം നിങ്ങള് വായിച്ചുവല്ലോ?സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ദുബായിലെ സുഹൃത്തുക്കളെ പരിചയപ്പെടാന് തോന്നുന്നു. വെറുതെ.. ഒന്നുമില്ലെങ്കില് ഒരു ദിവാസ്വപ്നത്തില് കൂട്ടാവുമല്ലോ?</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-9052331462213414176?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-46575387476120555572007-12-22T14:18:00.000+05:302007-12-22T14:21:42.206+05:30ജന്മദിനം<span style="font-size:130%;color:#3333ff;">മിഴിയിണകളില് തുളുമ്പുമശ്രുക്കള്</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">അടര്ന്നുവീഴുന്നോ അകം നിറയുന്നോ</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">കവിഞ്ഞു പോയൊരെന് പ്രണയമൊക്കെയും</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">പകര്ത്തിയീത്താളില് നിനക്കുനല്കുവാന്</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">അകലുവാനായാണടുത്തതെങ്കിലും</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">മനം നിറയും നിന് സ്മരണമാത്രയില്</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">മുറുകിനില്ക്കുമെന് ഹൃദയതന്ത്രികള്</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">ഉയിര്ക്കുമായിരം തരള താളങ്ങള്</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">മനസ്സുതിര്ക്കുമീ ചെറു സ്പന്ദങ്ങളെ</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">പകുത്തുനല്കട്ടെ പ്രണയമുദ്രയായ്</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">ശേഷിച്ചതില്ല മറ്റൊന്നുമിന്നേകുവാന്</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">നേരുന്നു നന്മകള് ആയിരമായിരം</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-4657538747612055557?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-15052318389227189442007-11-28T12:55:00.000+05:302007-11-28T13:13:06.916+05:30യാത്ര<span style="color:#006600;"><span style="font-size:130%;">ബാല്യം</span><br /><span style="font-size:130%;">കണ്ണില് നക്ഷത്രങ്ങള് വിരിയിച്ച്</span><br /><span style="font-size:130%;">മനസ്സില് പീലികള് വിടര്ത്തി</span><br /><span style="font-size:130%;">ഓര്മ്മയില് മധുരം നുണഞ്ഞ്</span><br /><span style="font-size:130%;">ഉള്ളില് സ്നേഹം നിറച്ച് </span><br /><span style="font-size:130%;">അതിവേഗം പടികടന്നു</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">കൌമാരം</span><br /><span style="font-size:130%;">കണ്ണില് അഗ്നി ജ്വലിപ്പിച്ച്</span><br /><span style="font-size:130%;">മനസ്സില് പ്രണയം നിറച്ച്</span><br /><span style="font-size:130%;">അറിവില് നിലാവായുദിച്ച്</span><br /><span style="font-size:130%;">കിനാക്കള് ഉറക്കംകെടുത്തിയ നാ-</span><br /><span style="font-size:130%;">ളിനെ ഞാന് ആട്ടിപ്പായിച്ചു</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അന്ന്</span><br /><span style="font-size:130%;">നക്ഷത്രങ്ങള് അഗ്നിയില് ദഹിച്ചു</span><br /><span style="font-size:130%;">പ്രണയം വെറും ഓര്മയായ് മാറി</span><br /><span style="font-size:130%;">സ്നേഹം നിലാവായ് മറഞ്ഞു</span><br /><span style="font-size:130%;">അറിവ് ഉറക്കം കെടുത്തി</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഇന്ന് </span><br /><span style="font-size:130%;">ബാല്യവും, കൌമാരവും കൈവിട്ട</span><span style="font-size:130%;"> ഞാന് </span><br /><span style="font-size:130%;">നക്ഷത്രങ്ങളില്ലാത്ത ലോകത്ത്</span><br /><span style="font-size:130%;">മനസ്സില് സ്നേഹം മരവിച്ച്</span><br /><span style="font-size:130%;">മരിച്ച പ്രണയത്തിനു കൂട്ടിരിക്കുന്നു</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">നിലാവിന്റെ കുളിര്മ്മ ആലസ്യമായ്</span><br /><span style="font-size:130%;">എന്നെ പൊതിയുന്നു; ഞാന് ഉറക്കത്തിലാഴുന്നു</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-1505231838922718944?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-2887083557399257422007-11-20T15:02:00.000+05:302007-11-21T15:55:41.716+05:30ജീവിതം<span style="font-size:130%;color:#3333ff;">ജീവിതം</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">നദിയൊഴുകുമ്പോലെ</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">തുടങ്ങിയതെവിടെനിന്നെന്നറിയാതെ</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">എങ്ങോട്ടെന്നറിയാതെ</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">എത്രത്തോളമെന്നറിയാതെ</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">നിയമങ്ങളില്ലാതെ</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">തടസ്സങ്ങളില്ലാതെ</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">പരിഭവമില്ലാതെ</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">തെക്കൊട്ടൊഴുകുന്നു.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">വഴിക്കൊരാള് ചോദിക്കുന്നു</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">കടലില് ചേരേണ്ടതെപ്പോള്?</span><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">ഒഴുകി മതിയാവുമ്പോള് </span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">മെലിഞ്ഞ് ഒഴുകാന്വയ്യാതെയാവുമ്പോള്</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">തടയണയില്ത്തട്ടി ആവേശം കെടുമ്പോള്</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">മണലില്ലാ മണ്ണില് എരിപൊരികൊള്ളുമ്പോള്</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">കുസൃതി ചോദ്യങ്ങളെ </span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">കൊഞ്ഞനംകുത്തി</span><br /><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">തെക്കോട്ട്, തെക്കേത്തൊടിയിലേക്ക്.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-288708355739925742?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-77814400628319198892007-10-17T10:52:00.000+05:302007-10-17T11:05:04.678+05:30ഉറക്കം<span style="font-size:130%;">സ്നേഹം<br />നദിപോലെ കുത്തിയൊലിച്ച്,<br />തടയില്ലാതെ<br />ഒഴുകിയ നാളില്<br />ഉറക്കം<br />സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക്<br />വഴിമാറി.<br /><br />വേര്പാട്<br />ഹൃദയം തുളച്ച്<br />പ്രണയം<br />വെറും ഓര്മ്മയായപ്പോള്<br />ഉറക്കം<br />വേദനക്കു വഴിമാറി.<br /><br />താരാട്ടിനു പകരം<br />കഥകള് പറഞ്ഞ്<br />നക്ഷത്രങ്ങള്<br />ഉറക്കം<br />തട്ടി അകറ്റി<br /><br />പുലര്ച്ചെ<br />കിടക്കപ്പായില്<br />ഉണര്ന്നിരിക്കുമ്പോള്<br />നഷ്ടപെട്ട<br />ഉറക്കം<br />കണ്ണില് കുത്തുന്നു<br /><br />സ്വപ്നങ്ങളില്ലാതെ<br />വേദനയില്ലാതെ<br />വഴിതെറ്റാതെ<br />ഒരുരാത്രി<br />അതാണ് എന്റ്റെ<br />ഇന്നത്തെ സ്വപ്നം.<br /><br />കടപ്പാട് : സ്വപ്നങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു രാത്രി സ്വപ്നംകാണാന് എന്നെ പ്രാപ്തനാക്കിയതിന്...,<br />തന്നെ നിരീശ്വരവാദിയാക്കാന് ഭഗവാനോട് കേണപേക്ഷിക്കുന്ന പിഷാരടിയെ എനിക്കു കാട്ടിത്തന്ന മുണ്ടൂര് കൃഷ്ണന്കുട്ടിയോട്</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-7781440062831919889?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-50236304757128986212007-09-27T14:56:00.000+05:302007-09-27T14:58:51.042+05:30നീര്മാതളംഇതുവരെയും<br />കണ്ടിട്ടില്ല,<br />മിണ്ടിയിട്ടില്ല,<br />എഴുതിയിട്ടുമില്ല<br />എങ്കിലും<br />എന്റെ ഉള്ളില്<br />ഒരു നീര്മാതളം പൂത്തുനില്ക്കുന്നു<br />മനസ്സിലുറങ്ങുന്ന പ്രണയഗീതികള്<br />കാലമിത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടും<br />വാടാതെ, കൊഴിയതെ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-5023630475712898621?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-61780393632491145712007-07-20T14:43:00.000+05:302007-07-20T14:51:34.871+05:30വ്യക്തിചിത്രങ്ങള് - പി. കുഞ്ഞിരാമന് നായര്<div align="center"><span style="font-size:180%;color:#009900;">കവിയുടെ കാല്പ്പാടുകള് തേടി</span></div><br />ജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരളവ് നിത്യകന്യകയെത്തേടി നടന്ന നിത്യകാമുകന്...<br />കണ്ടും പ്രണയിച്ചും മതിവരാതെ, രാപ്പകലില്ലാതെ, കാലദേശങ്ങളില്ലാതെ അലഞ്ഞവന്...<br />കൈ നിറയെ പണമുണ്ടായിട്ടും കയ്യിലൊന്നും ബാക്കിയില്ലാത്ത ഓട്ടക്കയ്യന്...<br />വിശേഷണങ്ങള്ക്ക് വിരാമമില്ല. മലയാളത്തിന്റെ പ്രിയകവി കുഞ്ഞിരാമന് നായര് ഇതെല്ലാമായിരുന്നു. പി എന്ന ഒറ്റ അക്ഷരത്തില് പ്രസിദ്ധനായ കവി.<br /><br />ഒരു നൂറ്റാണ്ടുമുമ്പ് കാസര്കോട് ജില്ലയിലെ കാഞ്ഞങ്ങാടാണ് ആ നക്ഷത്രമുദിച്ചത്. പട്ടാമ്പി സംസ്കൃത കോളേജില് പഠിക്കുന്നതിനിടക്ക് പഠിപ്പു നിര്ത്തി ദേശാടനത്തിനിറങ്ങി. വളരെച്ചെറുപ്പം മുതലേ കുഞ്ഞിരാമന് കവിതകളെഴുതിയിരുന്നു. ആദ്യമെല്ലാം ഭക്തിയായിരുന്നു പ്രതിപാദ്യമെങ്കില്, കാലത്തിനൊപ്പം പ്രകൃതിയും മനുഷ്യമനസ്സുകളുടെ ആത്മാവായ കാല്പനികതയും സ്വാതന്ത്ര്യ സമരകാലത്ത് സാമൂഹിക അവസ്ഥകളും എല്ലാം കവിയുടെ കവിതകളില് വന്നു നിറഞ്ഞു. ഒരിക്കലും ശാന്തമാവാത്ത മനസ്സായിരുന്നു കവിയുടേത്. ദേശങ്ങളില് നിന്ന് ദേശങ്ങളിലേക്ക് അവസാനിക്കാത്ത യാത്ര.. അനുഭവങ്ങളുടെ ചൂടു തേടി. പലയിടത്തും സംബന്ധങ്ങളും അസംബന്ധങ്ങളും ഒക്കെയുണ്ടായി. അവര്ക്കാര്ക്കും കവി ആഗ്രഹിച്ച ജീവിതമോ, സ്വസ്ഥതയോ നല്കാനുമായില്ല. അന്നത്തെ സാമൂഹിക അവസ്ഥയുടെ ഒരു പരിച്ഛേദം കൂടിയാണ് കവിയുടെ സ്വകാര്യ ജീവിതം. സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന അമ്മ, കര്ക്കശക്കാരനായിട്ടും ഏക മകന്റെ വഴി വിട്ട യാത്രയില് അസ്വസ്ഥനായ അച്ഛന് ജീവിതത്തില് വന്നിറങ്ങിപ്പോയ ഭാര്യമാര്, കാമുകിമാര്.. ആര്ക്കും കവിയെ ഉള്ക്കൊള്ളാനായില്ല. അശാന്തമായ മനസ്സിലെ അന്വേഷണം ജീവിതാവസാനം വരെ കൂട്ടു നിന്നു. വഴിയാത്രക്കിടയില് കണ്ടുമുട്ടിയ ചില സുഹൃത്തുക്കളൂം.<br /><br />ജീവിതത്തിന്റെ ഒരവസ്ഥയില് ചാക്കില് നിറച്ചു വെച്ച കവിതകള് കീറക്കടലാസെന്നു കരുതി കത്തിച്ചു കളഞ്ഞ ഭാര്യയുടെ സ്നേഹം ഒരുകെട്ട് നൂറിന്റെ നോട്ടുകള് കത്തിപ്പോയെന്നു കേട്ടാല്പ്പോലും ഇത്രയും വേദനതോന്നില്ലെന്ന് കവിയുടെ ആത്മഗതം.. കവിതയോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്നേഹത്തെയാണ് വരച്ചുകാട്ടുന്നത്. കവിക്കും കവിതക്കും കാശില്ലാഞ്ഞിട്ടും നല്ല ഗദ്യങ്ങള് എഴുതാന് കഴിഞ്ഞിരുന്നിട്ടും, കവിത തന്നെയാണ് തന്റെ സഖിയെന്ന് ഉറപ്പിച്ച പി. മലയാളത്തിനു നല്കിയത് വര്ണ്ണപ്പകിട്ടാര്ന്ന ഒരുപാട് കവിതകളാണ്. പ്രകൃതിവര്ണ്ണന കവിതയില് ഇത്രയും ആവാഹിച്ചിട്ടുള്ള മറ്റൊരു കവി ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല. ഋതുഭേദങ്ങളുടെ വര്ണ്ണക്കാഴ്ചകള് വരും തലമുറക്ക് വാക്കുകളായി സൂക്ഷിക്കുകയാണ് കവി ചെയ്തത്.<br /><br />കവിയുടെ കാല്പ്പാടുകള്, എന്നെത്തിരയുന്ന ഞാന്, നിത്യകന്യകയെത്തേടി തുടങ്ങി ആത്മകഥാ പരമായ ഗദ്യകൃതികളും അദ്ദേഹം മലയാളത്തിനു സമ്മാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഗദ്യകൃതികളാണെങ്കിലും കവിത മുറ്റി നില്ക്കുന്ന വാക്കുകളുടെ പ്രവാഹമാണ് അനുഭവിക്കാനാവുക. കവിത വായിക്കുന്ന സുഖത്തോടെത്തന്നെ ഈ ഗദ്യങ്ങളും വായിക്കാനാവും. താമരത്തോണി, വയല്ക്കരയില്, രഥോത്സവം, പൂക്കളം, കളിയച്ഛന്.. തുടങ്ങിയ കാവ്യസമാഹാരങ്ങളും, സമാഹരിക്കപ്പെടാത്ത അനേകം കവിതകളും അദ്ദേഹത്തിന്റെതായിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിന്റെ മുഴുവന് സ്നേഹത്തിന് പാത്രീഭൂതനായിട്ടുള്ള അപൂര്വ്വം പ്രതിഭകളില് ഒരാളാണ് പി. ജീവിതപ്പാതയില് എന്നും തനിച്ചായിരുന്നിട്ടും കവിക്കു ചുറ്റും എന്നും തിരക്കായിരുന്നു. ഒന്നു കിട്ടുമ്പോള് പത്തു ദാനം ചെയ്യുന്ന സ്വഭാവം കവിയെ നിത്യ ദാരിദ്ര്യത്തിലാഴ്ത്തി. എന്നിട്ടും കൂസലില്ലാതെ തന്റെ ഓട്ടക്കയ്യിനെ പരിഹാസപൂര്വ്വം മാറിനിന്ന് വീക്ഷിച്ചു. സ്വന്തം ജീവിതത്തെ മാറിനിന്ന് കണ്ട് നിശിതമായി വിമര്ശിക്കാനും കവിക്കു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണ് ആത്മകഥാപരമായ ഗദ്യകൃതികള് മുഴുവനും കവിതക്കു സമാന്തരമായി കവിയുടെ ജീവിതത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.<br /><br /> ഇന്നും പി യുടെ കവിതകള് വായിക്കുന്നവര്ക്ക് കവിയെ അറിയാന് ആഗ്രഹമില്ലാതെ വരില്ല കവിയുടെ കാല്പ്പാടുകള് തേടി യാത്രയാവുമ്പോള് നാമെത്തിച്ചേരുക ജീവിതം കവിതക്കായി ഒഴിഞ്ഞുവെച്ച ഒരു നിത്യകാമുകന്റെ അടുത്താണ്. തന്നെത്തന്നെ തിരയുന്നതിനായി പരശ്ശതം കാതം നടന്ന് തളര്ന്ന കവി.<br /><br /><div align="center">തീര്ന്നു മധുരവിഭവങ്ങളൊക്കെയും</div><div align="center">ശൂന്യമായ് മുന്തിരിപ്പാത്രങ്ങളൊക്കെയും</div><div align="center">വന്നു നീ വൈകിയ വേളയില്, ക്കത്തിയ</div><div align="center">ചന്ദനപ്പൂത്തിരി ചാരം മരിക്കവേ</div>എന്നു പാടി കവിയരങ്ങൊഴിഞ്ഞ കവിമുത്തച്ഛന്. വള്ളുവനാടിന്റെ വഴികളില് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള് തിരുവില്വാമലയിലെ ആല്ച്ചുവട്ടിലെത്തുമ്പോഴെല്ലാം ഒരു വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥതയായി ഉള്ളില് നിറയുന്ന പി. അദ്ദേഹം സ്വപനം കണ്ടതേറെയും വള്ളുവനാട്ടിലിരുന്നായിരുന്നു. ആയുസ്സിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദസ്പര്ശമേറ്റ വള്ളുവനാട്. ജന്മശതാബ്ദി ആഘോഷിക്കുമ്പോഴും ഈ കളിയച്ഛനെ, കവിയുടെ മനസ്സിനെ മനസ്സിലാക്കുവാന് ആര്ക്കെങ്കിലുമായോ? ഉത്തരം പറയാന് കവിയില്ല. അദ്ദേഹം സമ്മാനിച്ച കവിതകള് മാത്രം ബാക്കി. കാലാതിവര്ത്തിയായി കവിയുടെ കാല്പ്പാടുകള് തേടുന്നവര്ക്ക് വഴികാട്ടിയായി കവിയുടെ അസ്വസ്ഥത നെഞ്ചേറ്റുന്നവര്ക്ക് ഒരിത്തിരി വെളിച്ചമായി മരണമില്ലാത്ത കവിതകള്.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-6178039363249114571?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-51235995376061153942007-07-19T17:21:00.000+05:302007-07-19T17:34:43.962+05:30വ്യക്തിചിത്രങ്ങള് - മുണ്ടൂര് കൃഷ്ണന് കുട്ടി<span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>കാലവര്ഷം</strong></span><br /><br />രാത്രി കനത്തുവരികയണ്. മഴയുടെ ശക്തി കൂടിവരികയാണ്. അവസാന വണ്ടിവരാറായിട്ടും ഉണ്ണിയെ കാണാനില്ല. ഇനി ഉണ്ണിക്കു വരാന് കഴിയില്ലെന്നുണ്ടൊ? ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യത്തിന് വിരാമമായി അവസാന വണ്ടി കിതച്ചെത്തി. കൂടുതലൊന്നുമാലോചിക്കാതെ വണ്ടിയില് കയറി. പിറ്റേന്നു കാലത്തെത്തുന്ന ജയന്തിയില് വരുന്നവരെ കാത്തുനില്ക്കാമെന്നേറ്റിരുന്നു. ദാദറില് വണ്ടിയിറങ്ങിയപ്പോള് സ്റ്റേഷന് പറിസരം തികച്ചും ശൂന്യം. തലയില് കെട്ടുന്ന തോര്തഴിച്ച് പുതച്ചുറങ്ങുന്ന ഏെതാനും പോര്ട്ടര്മാര് മാത്രം. ഇനിയും ഒന്നു രണ്ടു മണിക്കൂര് കഴിച്ചുകൂട്ടണം. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഉണ്ണി പതുക്കെ നടന്നെത്തി.എന്നോട് കല്യാണ് സ്റ്റേഷനില് കാണാമെന്നു പറഞ്ഞതെല്ലാം ഉണ്ണി മറന്നിരുന്നു.<br /><br />വണ്ടിയില് നിന്നും സുസ്മേരനായി അയാള് ദാദറിലെ നനവിലേക്കിറങ്ങി. കണ്ടതും കൈകള് കൂട്ടിപിടിച്ച് പതിഞ്ഞ ഒരു ചിരി. അല്പ്പം നാട്ടുവര്ത്തമാനങ്ങള്. കൂടെവന്നയാളെ വിശദമായി പരിചയപ്പെടുത്തല്... കുറച്ചു നേരംകൊണ്ടുതന്നെ തലേരാത്രിയിലെ വിഷമതകളെല്ലാം അലിഞ്ഞില്ലാതായി.<br /><br />ജുഹുവിലെ വഴിവക്കിലെ ചായക്കടയില് നിന്നും വിശാലമായി ചായ കുടിച്ച ശേഷം വീണ്ടും യാത്ര. അന്ധേരിയില് എത്തിയപ്പോഴെക്കും കഥകളൊരുപാടു പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.<br /><br />യാത്ര പറഞ്ഞിരങ്ങുമ്പോള് പിന് വിളിയായി ചോദ്യം. ഇനി ഞാന് പോവും വരെ ഉണ്ണിയുടെ കൂടെയുണ്ടാവില്ലേ?'വന്നും പോയും പോയും വന്നും' കൂടെയുണ്ടാവുമെന്ന എന്റെ മറുപടി അയാളെ രസിപ്പിച്ചെന്നു തോന്നി.<br /><br />പിറ്റേന്നു കാലത്ത് ഉണ്ണിയുടെ വിളി. ഉച്ചക്ക് ഡോംബിവലിയില് കാണാമെന്നും, അവിടെനിന്നു വൈകുന്നേരം അന്ധേരിയിലേക്കു വരികയും വേണം. വൈകുന്നേരത്തെ തിരക്കില്ലാത്ത യാത്രയില് കഥയുടെ ലോകത്തേ കഥകളും കഥക്കുപിന്നിലെ കഥകളുമായി... സമയവും ദൂരവും അപ്രസക്തമാവുബോള് പറഞ്ഞു തീരാത്ത കഥകള് ബാക്കി. യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോള് പെട്ടെന്നെന്തോ ഓര്ത്തപോലെ തിരിച്ചുവിളിച്ചു. 'നാളെ രാത്രി പരിപാടി കഴിഞ്ഞ് അംബര്നാഥില് നമുക്കൊന്നു കൂടിയാലോ?' 'ആവാം' എന്ന മറുപടിക്ക് നിറഞ്ഞ ചിരി സമ്മാനം...<br /><br />അയാളുടെ കഥകളിലെ സജീവ സാന്നിധ്യമായ അഥവാ സംഭവങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലമായ രാത്രി... ഉറക്കമൊഴിക്കലിന്റെ രസവുമായി അയാളും കേള്വിക്കാരായി ഞങ്ങള് അഞ്ചുപേരും. കഥകള്ക്കിടക്ക് വെളിപാടുപോലെ 'ദേവി നല്ലപൊലെ കവിത ചൊല്ലുമെന്ന് ഉണ്ണി പറഞ്ഞു. ഇനി ദേവിയുടെ കവിതയാവട്ടെ.' സ്നേഹത്തില് പൊതിഞ്ഞ നിര്ബന്ധം. മടിച്ചു മടിച്ചു ദേവി കവിത ചൊല്ലി.<br /><br />ഒളപ്പമണ്ണ കവിതകളുടെ സൌ ന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു നീണ്ട പ്രഭാഷണം. അതിനുശേഷം ഒരു കവിത. അയാളുടെ കഥകള് മാത്രം കേട്ടു ശീലിച്ച ഞങ്ങള്ക്ക് ഒരുഗ്രന് വിരുന്നുകിട്ടിയ പ്രതീതി. 'കഥ മാത്രമല്ല കവിതയും എനിക്കു വഴങ്ങുമെന്ന് ഒരു തുടര് ചിരി.<br /><br />കൂടിച്ചേരലിന്റെ രസച്ചരടറുത്ത് രാത്രിയുടെ അവസാന യാമത്തില് ഞാന് യാത്ര പറഞ്ഞു. തീരെ സമ്മതമില്ലാതെ എന്റെ പിടിവാശിക്ക് സമ്മതമായി നിശ്ശബ്ദ യാത്രാമൊഴി.<br /><br /><strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">വേനല്</span></strong><br /><br />രാവിലെത്തന്നെ മറക്കാതെ വിളിച്ചു. ഉച്ചയുറക്കം ഭംഗിക്കാന് ഞാന് ചെല്ലുമെന്നു പറഞ്ഞു. കത്തുന്ന വെയിലില് ബസ്സിറങ്ങി, വയലുകള്താണ്ടി വീട്ടിലെത്തുമ്പോള് വരാന്തയിലെ ചാരുകസേലയില് വഴിക്കണ്ണുമായി അയാള്. ഒരു നീണ്ട യാത്ര കഴിഞ്ഞെത്തിയിട്ട് അധികമായില്ലെന്നു പരാതി പറയുന്ന ചിതറിക്കിടക്കുന്ന മാസികകളും എഴുത്തുകളും.<br /><br />ബൊംമ്പെയില് പറഞ്ഞു തീരാത്ത കഥകള് കേള്ക്കാന് പോയതാണ്. കൂടാതെ ബൊംമ്പെയില്നിന്നും ഇറങ്ങുന്ന മാസികക്ക് അയാളുടെ അഭിമുഖം വേണമെന്ന് പറഞ്ഞത് ഒരു ദൌത്യമായി ഞാന് എറ്റെടുത്തിരുന്നു. ചെന്നയുടന് തന്നെ അഭിമുഖത്തിന്റെ കാര്യം എടുത്തിട്ടു. അല്പനേരത്തെ നിശ്ശബ്ദത. 'എതായാലും കുറച്ചുകാലത്തിനു ശേഷം കാണുകയല്ലേ, നമുക്കല്പ്പം സംസാരിച്ചിരിക്കാം.അതുകഴിഞ്ഞാവാം അഭിമുഖമെല്ലാം. സൌമ്യമായ വാക്കുകള്. മണിക്കൂറുകള് നീങ്ങിയതറിയാതെ കഥകളുടെ മാസ്മരികതയില് മുങ്ങിയ എന്നെ ഉണര്ത്തിയത് 'സന്ധ്യയാവാറായി.. നമുക്കൊന്നു നടക്കാനിറങ്ങിയാലോ' എന്ന അയാളുടെ ചോദ്യമാണ്. സ്വന്തം കഥയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലേക്ക് കഥാകൃത്ത് നടന്നിറങ്ങുന്നത് പുതിയ കഥകള്ക്കുള്ള അസംസ്കൃത വസ്തുക്കള് തേടിയാണ്.<br /><br />യാത്രപറയുന്നതിന് ആമുഖമായി വീണ്ടും ബൊംമ്പെയിലേക്കു ക്ഷണിച്ചു. ഉണ്ണിയോടൊപ്പം കുറച്ചു ദിവസം വന്നു നിന്നുകൂടെ എന്ന ചോദ്യത്തിന് മറ്റൊരു കഥ മറുപടിയായി - ചുറ്റിലും മലകള് കാവല് നില്ക്കുന്ന ഈ താഴ്വാരത്തില് കഴിയുമ്പോള് വല്ലാത്ത സുരക്ഷിത ബോധമാണ്. പലപ്പോഴും ഈ ബന്ധനത്തില് നിന്ന് കുതറി മാറാന് ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. എവിടെപ്പോയാലും കുറച്ചുകഴിയുമ്പോള് വല്ലാത്തൊരസ്വസ്ഥത, തിരിച്ചിവിടെയെത്തുന്നവരേക്കും. ഈ നാടും നാട്ടുകാരുമണ് എന്റെ കഥയില്ലായ്മകള് ഇവിടം വിട്ട് എങ്ങോട്ടും പോവാന് കഴിയുന്നില്ല.<br /><br />കഥകളില് നിറഞ്ഞ, കഥ നിറഞ്ഞ വീഥികളില് ഒരുമിച്ചു നടക്കുമ്പോള് ഞാനും ആ ഹൃദയബന്ധം അറിയുകയായിരുന്നു.<br /><br />മുകളിലെ തണുത്തുറഞ്ഞ കാലവര്ഷത്തിലും, കത്തിയെരിയുന്ന വേനലിലും നിറഞ്ഞ സാന്നിധ്യമായ അയാള് കഥാകൃത്തായ മുണ്ടൂര് കൃഷ്ണന് കുട്ടി തന്നെ.<br /><br />ജീവിതം ഒരു ചെറുകഥപോലെ...<br />വാക്കുകളുടെ ആധിക്യമില്ല...<br />തെളിമയുള്ള ചിന്തപോലും പൂര്ണ്ണമായി പകരാതെ മറ്റുള്ളവരുടെ വിചാരങ്ങള്ക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുന്ന രീതി...<br />കൃഷ്ണന് കുട്ടിയേട്ടന്റെ എന്തു പ്രത്യേകതയാണ് എന്നെ ആകര്ഷിച്ചത്? എപ്പോഴും പ്രസന്നമായ ഭാവമാണോ? സൌമ്യമായ മുഖം നിറഞ്ഞിറങ്ങുന്ന ചിരിയാണോ? പതിഞ്ഞ നിറുത്തി നിറുത്തിയുള്ള സംസാരമോ അതൊ കഥകള്ക്കിടക്ക് പെട്ടെന്ന് നിശ്ശബ്ദമാവുന്ന, മറ്റേതോ ലോകത്തേക്ക് യാത്രയാവുന്ന, മറ്റേതോ സ്വരത്തിനു കാതോര്ക്കുന്ന അര്ധവിരാമങ്ങളുടെ തുടര്ച്ചയാണൊ അറിയില്ല. നിറഞ്ഞ സ്നേഹവും, എല്ലാവരോടും സൌമ്യമായി പെരുമാറാനുള്ള കഴിവും ഓര്ക്കാതിരിക്കാനാവില്ല.<br /><br />അധ്യാപനത്തിലൂടെ സ്വായത്തമാക്കിയ സംവേദന രീതികള് ജീവിതത്തിലും, കഥകളിലും യഥേഷ്ടം ഉപയോഗിക്കുകയയിരുന്നു. അനവസരത്തില് അര്ഥവിരാമമിടുന്ന വാക്കുകള് പോലും മൌനത്തിലൂന്നിയ വചാലതയിലൂടെ പൂര്ണ്ണത പ്രാപിക്കുന്നതിന് എത്രയോതവണ സാക്ഷിയാവാന് എനിക്കു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഒട്ടുമിക്ക കഥകളിലും കഥാപാത്രമാവുന്നത് 'ഞാനും' 'അയാളു' മാണ്. ഇതിലെ ഞാന് കഥാകൃത്താവാം, വായനക്കാരനാവാം അതുമല്ലെങ്കില് പേരില് പ്രസക്തിയില്ലാത്ത കഥാപത്രമാവാം. ജീവിതതില് നിന്നും കഥകളെ വേര്തിരിക്കാന് കഴിയാത്ത അസ്വസ്ത മനസ്സിന്റെ പ്രതീകം കൂടിയാവാം ഒരുപക്ഷേ 'ഞാന്' എന്ന കഥാപാത്രം. എഴുതാനായി എഴുതുക എന്നതല്ല മറിച്ച് എഴുതാനാവാതെ വയ്യെന്ന് തോന്നുമ്പൊള് മാത്രം എഴുതുക എന്നതായിരുന്നു കൃഷ്ണന് കുട്ടിയേട്ടന്റെ രീതി. അതുകൊണ്ടാവാം കുറച്ചു കഥകളും, എതാനും ലഘു നോവലുകളും വായനക്കാര്ക്കായി സമര്പ്പിച്ച് എഴുത്തിന്റെ തട്ടകത്തില്നിന്നും അഭിനയ രംഗത്തേക്ക് ചുവടുമാറ്റം.<br /><br /> സീരിയല് അഭിനയം പാലക്കാടന് മണമുള്ള കഥകള്ക്ക് അര്ധവിരാമമിടുന്നു എന്ന എന്റെ പരാതിക്ക് മറ്റൊരു ചിരിയായിരുന്നു മറുപടി. എര്പ്പെടുന്ന എല്ലാ മേഖലകളിലും ഒരേപോലെ ശോഭിക്കുവാനുള്ള സിദ്ധി കൃഷ്ണന് കുട്ടിയേട്ടനില് അന്തര്ലീനമായിരുന്നു. ലളിതവും അനായാസവുമായ അഭിനയം കൊണ്ട് വീടുകളുടെ സ്വീകരണമുറികളില് തന്റെ സാന്നിധ്യം ഉറപ്പിക്കാന് എളുപ്പം കഴിഞ്ഞു.<br /><br />തിരുവനന്തപുരത്ത് കുറച്ചുനാള് കഴിയുംബോഴെക്കും മുണ്ടൂരിന്റെ വിളി കൃഷ്ണന് കുട്ടിയേട്ടനെ തേടിയെത്തും. അങ്ങിനെ വന്നും പോയും പോയും വന്നും കൃഷ്ണന് കുട്ടിയേട്ടന് എഴുത്തും അഭിനയവും ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുനടന്നു.<br /><br />മുണ്ടൂരിനു കാവല്നില്ക്കുന്ന മലകളുടെ അദൃശ്യ ബന്ധനം മറ്റൊരു കഥയാക്കി, കധയില് മാത്രൊ കേട്ടിട്ടുള്ള ലോകത്തേക്ക് കൃഷ്ണന് കുട്ടിയേട്ടന് യാത്രയായി. എപ്പ്പോഴും പ്രസന്ന വിതറുന്ന വിടര്ന്ന ചിരിയും സൌമ്യഭാഷണങ്ങളും ഇനി ഓര്മ്മയില് മാത്രം.<br /><br />പതിഞ്ഞ നിറുത്തി നിറുത്തിയുള്ള സംസാരത്തിന് പൂര്ണ്ണവിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് കൃഷ്ണന് കുട്ടിയേട്ടന് വാക്കുകളില്ലാത്ത ലോകത്തില്...<br />കഥയിഷ്ടപ്പെടുന്നവരെ തനിച്ചാക്കി കൃഷ്ണന് കുട്ടിയേട്ടന് എവിടെപ്പോവാന്?<br />ഇന്നുവരെ പറയാത്ത പുതിയ കഥകളുമായി നിര്ഞ്ഞു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും കൃഷ്ണന് കുട്ടിയേട്ടന് വരും, കണ്ണടക്കുമ്പോഴെല്ലാം മൂന്നാമതൊരാളുടെ അദൃശ്യ സാന്നിധ്യമായി...<br />പറയാതെ ബാക്കിയായ വാക്കുകാളല് യാത്രാമൊഴി...<br />നിറമുള്ള ഓര്മ്മകള്ക്ക് അര്ദ്ധ വിരാമം...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-5123599537606115394?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4404818587618323179.post-83547342296000927782007-04-13T15:37:00.000+05:302007-04-13T15:54:20.730+05:30വിഷു<a href="http://bp3.blogger.com/_WXqOBOoqPOI/Rh9aIyXHuyI/AAAAAAAAAAM/s-oPlRw0M7A/s1600-h/konna.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052856413937187618" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_WXqOBOoqPOI/Rh9aIyXHuyI/AAAAAAAAAAM/s-oPlRw0M7A/s320/konna.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#ff0000;">ഉയരത്തിലും, താഴെയും ഒരുപോലെ മഞ്ഞയുടുപ്പിച്ച് നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ പൂത്തുലഞ്ഞ കൊന്ന...</span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;">പ്രവാസ ജീെവിതത്തില് ഒരു ഗൃഹാതുരതയായി മനസ്സ് അശാന്തമായപ്പോള്...</span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;">ഫെബ്രുവരിയില് തന്നെ പൂക്കുന്ന കൊന്ന താന് കാണാഞ്ഞതിനാലാണെന്ന് എന്നെ പരിഹസിച്ച സുഹൃത്ത്...</span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;">ഒന്നിക്കുമ്പൊഴും വിഘടിച്ച മനസ്സ്സുമായി ഒരു പുഞ്ചിരിക്കുപിന്നില് എല്ലാം പഴയതുപോലെന്ന് പ്രകടിപ്പിക്കാന് വെമ്പുന്ന അയല്ക്കൂട്ടങ്ങള്...</span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;">മീനച്ചൂടില് ഉറക്കം വരാതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കുമ്പോള് മനസ്സില് കടന്നുപോവുന്ന നിരവധി മുഖങ്ങള്...</span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;">വിഷു എനിക്കെന്നും ഒരുപോലെ... </span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;">ആഘോഷങ്ങള്ക്കിടക്കും എവിടെയോ പാറി നടക്കുന്ന ചിന്തകള്...</span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;">വിരസതയുടെ ആവര്ത്തനങ്ങള്... </span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;">എങ്കിലും വിഷുവല്ലേ... </span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;">എല്ലാം പതിവുപൊലെ... </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4404818587618323179-8354734229600092778?l=sathyamidam.blogspot.com' alt='' /></div>ദാസ്http://www.blogger.com/profile/10679536490686514711noreply@blogger.com1